November 2025
Een optreden op school voor groep 1-2, en de impact waar we zo aan voorbij gaan
“Mama! Vandaag is ons optreden op het podium!!!”
Een big smile van Sam.
“Ja superleuk Sam, ik ben heel benieuwd!”
“Ik vind het wel een beetje spannend mama.”
“Dat snap ik lieverd.”
“Ik vind het heel fijn dat je komt kijken.”
“Dat is fijn om te horen lieverd, ik vind het ook fijn om naar jou te komen kijken.”
En daar gingen we samen richting school. Mijn mannetje vol trots.
“YES mama, dan mag je lekker met mij in de rij gaan staan op het schoolplein!”
“Jaaa, hartstikke leuk!”
We lopen naar de klas en mijn hart loopt eigenlijk al over als ik zijn twinkelende oogjes zie. Het doet me denken aan mezelf vroeger, en hoe alleen dat soms kon voelen.
En dan zie ik Sam zo staan, met een glimlach.
Een kind dat voelt dat hij gezien wordt.
Mijn kind.
De eerste spanning
De eerste emotie komt wanneer hij denkt dat ik geen kaartje heb voor de show.
“Mama… je hebt geen kaartje…”
“Kijk eens lief, hier heb ik er één.”
En weer denk ik: hebben ouders door wat de impact is op hun kind?
op het podium staan
– oefenen
– bekeken worden door een volle zaal
– jezelf kwetsbaar voelen
Of denken ze vooral: ach, stel je niet aan, dit doe je gewoon?
Het optreden begint. Sommige kinderen krijgen steun, anderen staan met tranen op het podium en moeten toch doorgaan.
Sam kijkt me aan. Ik zie dat hij het spannend vindt. Ik glimlach naar hem, hij glimlacht terug. Hij wordt wat losser.
De tweede dans – en het breekmoment
Dan mag Sam Tsjoe Tsjoe Wa doen.
Zijn gezichtje betrekt meteen: het tv-scherm waar ze het dansje altijd op zien, staat niet aan.
De moed zakt hem in de schoenen.
Daar sta je dan als kind van zes, op een podium, met een volle zaal achter je.
Hij weet niet meer wat hij moet doen. Zijn lichaam trekt samen.
Ik wenk hem. “Kom maar hierheen.”
Hij loopt naar me toe met tranen in zijn ogen.
“Mama, ik weet het dansje niet meer en de tv staat niet aan…”
“Oh jongen toch, ik snap dat dit niet fijn is.”
“Ja, stom mama.”
“Ja lief, dat is heel jammer dat het scherm niet aan staat.”
We doen samen een dansje en bij het laatste optreden staat hij lekker bij mij.
Veilig.
En weer vraag ik me af: wat gebeurt er in ouders op het moment dat hun kind emoties laat zien?
In mijn werk hoor ik zo vaak: “Ik weet niet wat ik dan moet doen.”
En vaak ketst het dan weg, puur omdat ze het zelf nooit hebben geleerd.
Dat begrijp ik heel goed.
De chaos in het afscheid
Het optreden eindigt met een groot applaus.
Alle kinderen zijn knap.
Maar ik zie ook gezichtjes die al gewend zijn aan teleurstellingen en niet gezien worden.
Sam staat nog bij mij. Hij moet in de rij, maar de chaos breekt los:
ouders moeten eerst weg, kinderen moeten in een rij…
En dan komen de tranen.
Veel tranen.
Ik hoor:
“Stel je niet aan.”
“Je bent altijd stoer en nu huil je?”
“Houd op.”
“Doe normaal.”
En ik zie ouders weglopen terwijl hun kind nog huilt.
Ik hoor vooral: onmacht.
En dan, tussen al die chaos, kom ik een ouder tegen die zegt:
“Wat een chaos. Ik ga hem niet zo achterlaten.”
Ik zeg: “Nee, dat begrijp ik.”
Fijn om te zien dat sommige ouders het wel doorhebben. Daar word ik blij van.
Ik loop met Sam mee naar zijn klas vanaf de aula. Hij moet in de rij, maar eerlijk: dat maakt me niet uit. Ik breng hem eerst uit de drukte.
Ik zeg bij zijn lokaal: “Je mag in de rij met de andere kindjes.”
Hij glimlacht, geeft een dikke knuffel en pakt een huilend kindje bij de hand.
“Mag Sam met je meelopen?” vraag ik.
Het jongetje knikt.
Samen lopen ze de klas in.
Ik denk bij mezelf: oké…
Waarom ik dit vertel
Mijn praktijk zit vol met volwassenen die in hun jeugd niet gezien of gehoord zijn.
De basis die begint bij je ouders… (geen oordeel!)
Die bepaalt hoe je later in relaties staat, op je werk, in je emoties, in je zelfbeeld.
Kinderen die niet gezien worden, leren dat ze liefde buiten zichzelf moeten zoeken.
Dat leidt vaak tot:
- pleasen
- jezelf wegcijferen
- altijd sterk moeten zijn
- verslavingen
- depressiviteit
- geen grenzen voelen
Dit is de basis.
Jij bent de basis.
Niet in hoe perfect je opvoedt, maar in hoe jij met jezelf omgaat.
Ze leren van jou:
- hoe je communiceert
- hoe je sorry zegt
- hoe je liefhebt
- hoe je met emoties omgaat
- hoe je grenzen voelt
Je kinderen hebben je nodig, zéker in dit soort spannende momenten.
En nee, je kunt niet overal bij zijn. Dat hoeft ook niet.
Zolang thuis een plek is waar alles gedeeld mag worden.
Waar emoties welkom zijn.
Waar ze zich veilig voelen.
Want dát bepaalt hoe ze later de wereld ingaan.
Hoe ze zich hechten.
Hoe hun zenuwstelsel reageert op stress.
Of ze zichzelf waard voelen.
Een kind dat zich gesteund voelt, bouwt core memories van veiligheid.
Een kind dat wordt weggewoven, bouwt core memories van “ik moet het alleen doen”.
Dus, mocht je denken: ach, een optreden…
Dan hoop ik dat je ziet hoe groot de impact is.
En dit was één moment.
Er zijn tienduizenden van dit soort momenten.
En bij bijna allemaal ben je er niet bij.
Daarom:
- Wees thuis degene bij wie ze wél terecht kunnen.
- Luister zonder oordeel.
- Laat emoties er zijn (gedrag kun je begrenzen).
- En vooral: wees een eerlijke ouder die bereid is naar zichzelf te kijken.
Liefs,
Yvonne
