Juni 2026
Ik hoef mezelf niet te verdoven om iets spannends te durven
Afgelopen juni stond ik op een podium voor een zaal vol mensen om te zingen. Misschien klinkt dat voor jou helemaal niet zo spannend, maar voor mij was dit echt één van de spannendste dingen die ik ooit heb gedaan. Zingen is voor mij ontzettend kwetsbaar, omdat het iets heel dieps in mij raakt. Dit vond ik het meeste spannende ever op dat moment!
Het jaar daarvoor zou ik ook meedoen aan de uitvoering van de zangschool, maar in het weekend ervoor heb ik afgezegd. Ik merkte dat mijn lichaam er ontzettend sterk op reageerde en ik werd er letterlijk “ziek van.” Mijn hoofd kon misschien zeggen: kom op, gewoon doen, maar mijn lichaam vertelde mij eigenlijk heel duidelijk dat dit op dat moment nog te veel voor mij was. En dus heb ik geluisterd.
Een jaar later was het weer zover. Ik vond het nog steeds spannend, maar ik merkte ook dat er iets veranderd was. Ik had mijn zangjuf Eveline verteld hoe spannend het voor mij was en zij zei iets wat mij ontzettend veel veiligheid gaf: “Hé, ik weet dat het heel spannend voor je is. Kijk gewoon op de dag zelf of je het wilt doen of niet.”
Dat vond ik zo fijn. Er was geen moeten en geen druk. Ik hoefde op voorhand niet te beslissen dat ik het zou doen. Ik mocht gewoon op de dag zelf voelen hoe het met mij ging en zelf bepalen of ik ervoor wilde gaan. Juist doordat die ruimte er was, kon ik beter voelen wat ik zelf eigenlijk wilde.
Want waar ik het jaar daarvoor vooral had gevoeld: nee, dit durf ik echt niet, merkte ik nu ineens iets heel anders. Ik begon zelfs een soort FOMO te voelen. 😂 Ik dacht: hé, als ik het niet doe, is het eigenlijk zonde.
En dat vond ik interessant, want onder de spanning zat ineens ook een verlangen. Ik wilde het eigenlijk gewoon graag meemaken. Ik voelde nog steeds zenuwen en spanning, maar tegelijkertijd kwam er steeds meer een gevoel van: volgens mij ben ik er eigenlijk wel klaar voor.
Ik had met mijn vriend besproken dat ik in ieder geval alleen de soundcheck zou gaan doen. Dat voelde voor mij als een mooie eerste stap. Tijdens de soundcheck waren er al andere mensen die aan de wijn zaten omdat ze het spannend vonden. En ik snap dat iedereen zijn eigen manier heeft om met spanning om te gaan; daar wil ik helemaal niet over oordelen.
Maar terwijl ik daar stond, merkte ik heel duidelijk iets bij mezelf.
Ik wil dit vanuit mezelf doen.
Ik wil niet achteraf denken dat ik het alleen durfde omdat ik iets had gedronken of omdat ik mezelf op een andere manier over die drempel heen had geholpen. Ik wilde juist weten hoe het voelt om iets ontzettend spannend te vinden en het tóch te doen, gewoon vanuit mezelf, met mijn spanning, met mijn zenuwen en met alles wat ik op dat moment voelde.
En uiteindelijk heb ik zelf de beslissing genomen om niet alleen de soundcheck te doen, maar gewoon te gaan zingen voor de hele zaal.
En daar stonden ze: mijn vader, mijn moeder, de vader van Sam, mijn vriend en Sam.
Allemaal te kijken.
En toen ik eenmaal op dat podium stond, kon ik eigenlijk maar één ding doen: zingen. Dus dat heb ik gedaan.
Met een glimlach heb ik I’m Still Standing van Elton John gezongen. 😄
En ja… ik ben echt ontzettend trots op mezelf.
Niet alleen omdat ik voor een zaal heb gezongen, maar vooral omdat ik iets heb gedaan wat voor mij zó kwetsbaar en spannend was. Het was één van de grootste drempels die ik op dat moment voor mezelf kon bedenken en toch ben ik er niet voor weggelopen.
Ik hoefde mijn spanning niet eerst weg te maken en ik hoefde mezelf niet te verdoven. Ik hoefde ook niet te wachten tot ik helemaal niet meer bang was. Ik voelde de spanning, ik voelde de zenuwen en ik heb het tóch gedaan.
En misschien is dat voor mij wel de grootste winst.
En daar moest ik later aan denken bij Sam
Want kinderen kijken niet alleen naar wat we ze vertellen. Ze kijken ook naar hoe wij zelf omgaan met de dingen die we spannend vinden.
Sam hoeft van mij niet te leren dat je nooit bang mag zijn. Ik wil hem juist laten zien dat je iets spannend mag vinden, dat je naar jezelf mag luisteren en dat je je eigen tempo mag volgen.
Vorig jaar was het voor mij nog te veel. Dit jaar voelde ik dat ik er klaar voor was. En juist dat verschil vind ik belangrijk.
Want bewust omgaan met jezelf betekent voor mij niet dat je jezelf steeds maar over je grenzen heen moet duwen omdat je vindt dat je iets moet kunnen. Het betekent juist dat je leert luisteren naar jezelf, naar je gevoel, naar je lichaam en naar wat jij op dat moment nodig hebt.
Soms betekent dat dat je iets nog niet doet.
En soms betekent het dat je een jaar later ineens voelt: hé, nu wil ik het wél proberen.
En misschien is dat ook iets wat we onze kinderen mogen meegeven. Niet dat ze nergens bang voor hoeven te zijn en ook niet dat ze altijd maar dapper moeten zijn, maar dat ze zichzelf mogen blijven voelen terwijl ze iets spannend vinden.
Dat ze mogen zeggen: dit is nu nog te veel voor mij.
En dat ze op een ander moment opnieuw mogen kijken.
Want misschien komt er vanzelf een moment waarop ze voelen: nu ben ik er klaar voor.
En als dat moment komt, mogen ze zichzelf meenemen. Met alles wat ze voelen.
Misschien geldt dat ook voor jou
Is er iets wat je ontzettend spannend vindt? Iets waarvan je diep vanbinnen eigenlijk denkt: dit zou ik wel willen, maar ik durf niet.
Misschien hoef je vandaag helemaal niets te doen. Misschien mag je eerst alleen maar nieuwsgierig worden naar wat er in jou gebeurt wanneer je eraan denkt. Misschien mag je luisteren naar je lichaam en ontdekken wat het je vertelt, zonder jezelf meteen te hoeven overtuigen dat je eroverheen moet.
En misschien komt er op een dag een moment waarop je voelt: nu ben ik er klaar voor.
Dan hoef je niet ineens nergens meer bang voor te zijn. Je mag de spanning meenemen, je mag de zenuwen voelen en je mag het spannend vinden. En toch kun je een stap zetten.
Want moed betekent voor mij niet dat je geen angst meer voelt.
Moed is dat je bij jezelf blijft terwijl je bang bent.
En misschien is dát wel één van de mooiste voorbeelden die we onze kinderen kunnen geven.
Niet een perfecte ouder die nergens bang voor is, maar een ouder die zichzelf voelt, naar zichzelf luistert en steeds opnieuw leert:
Ik ben er.
Voor mezelf.
En daardoor kan ik er ook voor jou zijn. ❤️
Liefs,
Yvonne van Alphen
🧡 Download mijn gratis e-book over bewust ouderschap via www.yvonnevanalphen.nl/e-book-bewust-ouderschap
